Ingezonden brief: Unanimiteit en weerbare democratie

Nadat Gedeputeerde Staten (GS) de regie op het dossier herindeling HW hadden overgenomen is er geen echte dialoog meer geweest. Standpunten gingen over de vorm of structuur van de samenwerking en nauwelijks over de inhoud. Conclusie: GS hebben volstrekt onvoldoende regie gevoerd, want er is nooit de centrale vraag gesteld: “is er een probleem waar alleen herindeling de oplossing voor is”? Het onderzoeken van aangereikte alternatieven is overigens een voorwaarde van de wet Arhi (Algemene regels herindeling). Je zult toch ook aangedragen alternatieven moeten onderzoeken en op zijn merites moeten beoordelen. Maar GS bleven liever in hun tunnelvisie van herindeling zitten. Volkomen onterecht naar is gebleken, want het zogeheten “hamerstuk” van wetsvoorstel tot herindeling Hoeksche Waard wordt nu zelfs onderzocht door de vaste Tweede Kamercommissie Biza. En dat is niet uit luxe, maar vooral ter controle of er wel genoeg democratische transparantie zonder misleiding is geweest tussen provincie, gemeente, inwoners en Raad van State en Minister.

Op uitdrukkelijk verzoek van GS hebben de “samenwerkers” een “versterkt samenwerkingsmodel met doorzettingsmacht” uitgewerkt. Drie van de vijf gemeenten, dus een grote meerderheid in de HW, willen zelfstandig blijven via een versterkte samenwerking. Het uitgewerkte model is een meer dan ultieme handreiking richting “herindelers” en daarnaast ook een meer dan volwaardig alternatief voor herindeling. Daarbij kregen ze GEEN enkele hulp van de Provincie Zuid-Holland (PZH). Wel hebben de “samenwerkers” advies gevraagd en gekregen van de VNG en de Drechtsteden. Zeer nadrukkelijk is daarbij ook de inbreng van de voorstanders van herindeling gevraagd, met de bedoeling te komen tot een gemeenschappelijk gedragen model van versterkte samenwerking. Maar de gedeputeerde legde de voorstanders van herindeling een vetorecht op (alleen bij unanimiteit gaan we zo’n model overwegen en anders gaan we herindelen). PZH dreef daarmee een wig tussen beide partijen en kwam daarna (juni 2016) met het besluit dat herindeling de enige optie was, omdat ze “elk mogelijk alternatief” niet verder wilde overwegen en zelfs onderzoeken. Deze opstelling is een ernstige, zowel maatschappelijke als juridische, tekortkoming en laadt een groot vermoeden van nalatigheid en dus schuld op aan de zijde van PZH, want dat is nu precies de reden waarom de herindeling in Landgraaf is afgewezen. Door met een onrealistische en onwaarachtige eis van “unanimiteit” te komen heeft PZH de politieke polarisatie in de Hoeksche Waard stevig in de hand gewerkt en denkt PZH op deze wijze een herindeling door de strot van de inwoners te duwen. Gewoon keihard de lokale politieke meerderheid en de inwoners van de Hoeksche Waard negeren!

PZH eist van de politiek in de Hoeksche Waard unanimiteit met betrekking tot “versterkte samenwerking”, maar dat geldt niet voor herindeling. Voor het model van “versterkte samenwerking” is juist democratisch draagvlak verkregen via meerderheidsbeslissingen in drie gemeenteraden! Geen unanimiteit, maar wel volgens ons Staatsrecht democratisch draagvlak en dus democratische legitimiteit. Ook in Provinciale Staten (PS) heerste immers geen unanimiteit voor een herindeling. Unanimiteit veronderstelt “eenstemmigheid; als uit een mond sprekend”. Hoogst merkwaardig, want je kunt nooit iets aan anderen opleggen dat in het eigen provinciehuis ook niet kan worden waargemaakt. Het is dus bewust meten met twee verschillende maten! Enkele lokale politieke partijen hebben nog steeds een blind vertrouwen in het gezag van een hogere overheid (provincie) en dat gaat kennelijk nog steeds boven ons Staatsrecht en het gezond verstand van wat inwoners van de Hoeksche Waard als democratie zien! Het opleggen van “unanimiteit” aan de politiek in de Hoeksche Waard is dus een onwaarachtige opgave gebleken en staat ver van enige realiteitszin. Een doorzichtige en onbetrouwbare eis uit voorbedachte rade. Unfair, respectloos en ondemocratisch! Hoezo betrouwbare overheid?

Voor de Hoeksche Waard geldt: verscheidenheid in vijf gemeenten is onze rijkdom en eenheid via “regionale versterkte samenwerking” is onze daadkracht.

C.F. de Graaf

Reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox