Verhaal over de Barendrechtse brug wint zeerkorteverhalenwedstrijd

Nieuw-Beijerland – Arco van de Ree heeft met zijn korte verhaal over de Barendrechtse brug de eerste prijs gewonnen van de ZeerKorteVerhalen- wedstrijd van het Bram Roza Festival. Uit handen van wethouder Van Waveren ontving Van de Ree zaterdag 6 juli bij de opening van het festival een boekenpakket. De tweede prijs was voor het natuurverhaal van Mary Romijn en de derde prijs ging naar Nicole Damsteegt. De laatste schreef een verhaal over je thuisvoelen in de Hoeksche Waard.

Maar liefst 22 inzendingen heeft de jury van de ZeerKorteVerhalenwedstrijd binnen gekregen - stuk voor stuk bijzondere en mooie verhalen. Meerdere genres waren vertegenwoordigd: een spookverhaal, een getuigenis, jeugdherinneringen, thrillerachtige toestanden, de oorlog en natuurtafereeltjes. Vooraf waren er voorwaarden gesteld: het verhaal mocht niet meer dan 300 woorden tellen en moest zich afspelen in de Hoeksche Waard. Juryvoorzitter Hanneke Le Clercq vertelde dat vier verhalen er echt uit sprongen. In lengte variërend van zeer zeer kort tot precies afgeteld 300 woorden. Deze vier inzendingen hebben met elkaar gemeen dat ze de jury op de juiste manier wisten te raken. Een brok in de keel, een zucht van herkenning, een nostalgische glimlach of een stokkende adem. Dát is de magie van het lezen en precies daarin zit de charme van een goed verhaal. 

Tot het beste verhaal verkoos de jury uiteindelijk het herkenbare verhaal over de Barendrechtse brug - jarenlang de enige vaste oeververbinding die de Hoeksche Waard opende voor de rest van Nederland. De liefde van een jonge man voor de monumentale brug en het gemis dat nog steeds wordt gevoeld. Alle Hoeksche Waarders (boven de 50) kunnen hierover meepraten. Het is een mooie geschiedenis van weinig woorden, die zich nergens anders kán afspelen, dan hier in de Hoeksche Waard. Arco van de Ree vertelde na de prijsuitreiking dat het verhaal nu zeker opgenomen zal worden in het boek dat hij aan het schrijven is met getuigenissen over de Barendrechtse brug.

Het winnende verhaal luidt als volgt: 

Stairway to heaven

'Op zondagmiddag nam mijn vader me regelmatig mee op de fiets. Die tochtjes eindigden steevast bij de Barendrechtse brug. In het weekend was er volop bedrijvigheid in het haventje. Iedereen was bezig met zijn plezierbootje. De een maakte zich klaar voor een vaartocht, de ander was hard bezig met schilderen. Soms maakten we ook een praatje met de brugwachter in zijn stuurhut, achttien meter boven de rivier. De trap bevond zich aan de buitenkant van de heftoren. Ik klom dan bungelend boven het water naar boven, zwevend tussen hemel en aarde. Echt een 'Stairway to Heaven.' Op 22 juli 1969 kwam er plotseling een einde aan die heerlijke uitstapjes. Ik vond het verschrikkelijk, dat de brug (mijn brug!) werd afgepakt door zo'n stomme tunnel. De brug, mijn sterke stalen vriend, zou worden gesloopt? Dat kon gewoon niet! Het maakte me boos en verdrietig tegelijk. Ik was 10 jaar en wij hadden thuis geen auto. Files bestonden niet, want wij deden alles op de fiets. Dus zo'n tunnel was nergens voor nodig. Werkelijk, ik verwenste de nieuwe tunnel hartgrondig en nam me voor om er nooit, maar dan ook nóóit door te gaan! Maar toch viel er niet aan te ontkomen. Twee dagen voor de dag des oordeels ging ik met lood in mijn schoenen naar onze vertrouwde plek. Het voelde als een  rouwbezoek. Nog een keer definitief afscheid nemen van de overledene, voordat deze voorgoed verdwijnt. Ik liep over het brugdek met één hand op de reling en zei constant zachtjes: dag brug, dag brug, dag… 

Meer berichten