De ideale koffiepauze!
Onlangs las ik in een krant het bevlogen verhaal van de bevlogen vogelaar Gert Huijzers over het eerste broedgeval van de zeearend op de Korendijkse Slikken. Bij het lezen voel je de emotie die dat oproept. Hoe vaak je een zeearend ook treft, de beleving is elke keer sensationeel, laat staan als er een paar gaat broeden!
Door Peter de Barse
Hoeksche Waard - Al bijna twee jaar werk ik thuis en als het even kan staat de tuindeur open en komen de vogelgeluiden vanzelf binnen. Een soort tweede natuur om die op te pakken terwijl je toch geconcentreerd aan het werk bent. Zo hoorde ik afgelopen najaar het heerlijke ‘gemiauw’ van meerdere buizerds. Toch even kijken, gelijk een mooi pauze moment, want de neiging is om maar door te gaan. Maar liefst zeven buizerds cirkelden rond, waarschijnlijk op trek naar hun winterkwartieren. Maar dat was nog niet alles. In het midden een volwassen zeearend en de buizerds deelden plaagstoten uit. Normaal worden buizerds belaagd door zwarte kraaien. De zeearend schroefde rustig verder omhoog om na 5 minuten weg te glijden richting een maaltijd in het Oudeland van Strijen.
Fris van geest
Helemaal fris van geest weer achter de pc gekropen en bij aanvang van de video vergadering die volgde moest ik tot plezier van mijn collega’s dit verhaal even kwijt. Zeg maar het praatje dat je normaliter bij het koffieapparaat op kantoor doet. Maar zonder thuiswerken geen zeearend, al kun je midden in Rotterdam soms ook verrast worden door fraaie vogelontmoetingen.
Bladeren maar
Ik had dit spektakel al eens eerder meegemaakt, dus mijn handgeschreven vogelwaarnemingsboekje erbij en bladeren maar. Dat krijg je als je de dagelijkse waarnemingen niet verwerkt in een excel spreadsheet, zodat je niet snel kunt zoeken op ‘Zeearend’. Het voordeel is dat je meegenomen wordt in vele prachtige vogelontmoetingen van de afgelopen jaren. De eerdere tuinwaarneming dateert uit het najaar van 2016 en ook toen had ik dat sensationele moment gedeeld met de Kompaslezers onder de titel ‘Luchtshow in Strijen’.
Dankbaar
Ik sloot het artikel toen als volgt af: ‘Dat zijn de waarnemingen die altijd terugkomen in je gedachte als je weer in aanraking komt met de grootste roofvogel van ons land. De buizerds ben ik dankbaar, want zonder hun geroep had ik de verder zwijgzame arend niet opgemerkt en was dit natuurspektakel aan mij voorbij gegaan.’
Volwassen geworden
En ook nu riepen de buizerds mij weer naar buiten! Er was echter wel één verschil te merken: de juveniele zeearend uit 2016 was volwassen geworden!
