Denken aan de economie of volgende generatie?
Beleid moet “haalbaar en betaalbaar” zijn, zo wordt in het ene na het andere beleidsstuk geschreven. Oftewel: welk deel van de kosten betalen we en welk deel schuiven we door? Daarover gaat de column van HWDuurzaam.
door Piet Jansen
'Er is jarenlang een milieu- en klimaatbeleid gevoerd van doorschuiven van kosten. Natuurschade door stikstof, klimaatschade door ongebreideld lozen van broeikasgassen in de atmosfeer. Milieuschade door lozen van chemische stoffen. Hoe krijgen we die troep weer uit ons milieu? Wie doet dat? Hoe? Wanneer? En wie betaalt het? De vervuiler, hoor ik u zeggen. Maar als wij, pensionado’s, straks met z’n allen afscheid hebben genomen, kunnen onze kinderen dan met de centen die we achterlaten, dat probleem oplossen? Ga daar maar niet vanuit!
Het is niet meer vanzelfsprekend dat kinderen het beter zullen krijgen dan hun ouders. Een huis kopen is voor veel jongeren nu niet meer weggelegd. Ja, nominaal verdienen ze meer dan ik op hun leeftijd, maar wat blijft er onder de streep over?
Nederland heeft jarenlang een zuinig beleid gevoerd. Dat heeft ertoe geleid dat we de coronacrisis konden opvangen. Maar onze private financiële mogelijkheden zijn niet versterkt. Er gaan in de komende kabinetsperiode miljarden naar klimaatmaatregelen en naar het oplossen van de stikstof problematiek. Dat zijn goede stappen, maar wat gebeurt er met het vrij besteedbaar inkomen van onze kinderen? Er blijft minder over, dus doorschuiven kan voor hen geen optie zijn!
In veel beleidsstukken, en ook in al gepubliceerde verkiezingsprogramma’s, lees ik dat we zullen doen wat “haalbaar en betaalbaar” is. Het klinkt alsof we heel goede plannen gaan maken voor de komende jaren, alsof we de reële kosten van producten zelf op ons zullen nemen. Maar de voorwaarde “haalbaar en betaalbaar” slaat niet op de mogelijkheden die voor onze kinderen open blijven, maar op dat wat wij voor onszelf acceptabel vinden.
Chemische stoffen
Kennelijk vinden wij het acceptabel om een deel van de reële kosten weg te stoppen in het milieu. Alsof het milieu voor alle stoffen zelfreinigend is. Chemische stoffen, 350.000 verschillende inmiddels, waarvan vele toxisch, worden ondanks alle controleregels geloosd. 3M loost jaarlijks nog duizenden kilo's toxische stoffen uit de PFAS groep op de Westerschelde, lees ik in de krant.
Deze stoffen zijn niet natuurlijk afbreekbaar, wel kankerverwekkend.