Einde komkommerkwekerij familie De Kreek: 't is mooi geweest
Een kale bedoening is het nu, de plek waar tot voor kort nog ijverig komkommers werden geteeld. De kas is afgebroken en de kale grond wacht op de komst van nieuwe huizen. Met gemengde gevoelens kijkt familie De Kreek naar de plek waar het merendeel van hun leven zich heeft afgespeeld.
door Rieneke de Kreek
Schenkeldijk - De bedrijvigheid in de Schenkeldijk is terug te voeren naar begin vorige eeuw. De opa van Kees de Kreek was voor de oorlog aardappelventer en reed in zijn vrachtwagentje trouw naar de markt in Rotterdam. In de oorlog hebben de Duitsers het voertuig in beslag genomen. Boer Hein de Kreek, even verderop aan de Schenkeldijk, werd zijn nieuwe werkplek. Later heeft hij samen met neef Arie een kleine kas op zijn eigen erf geplaatst en op die manier een aantal jaren geboerd. Toen de naastgelegen kavel te koop kwam heeft hij die gekocht, ondanks bezwaren van zijn vrouw. Want: "buurmans land komt maar één keer te koop”. Neef Arie kocht later een stuk grond aan de Boendersweg en startte zijn eigen kwekerij.
Wim, de vader van Kees, zette de werkzaamheden voort en trouwde een vrouw die eenzelfde degelijke mentaliteit als hij had. De harde werkersmentaliteit werd hun kinderen met de paplepel in gegoten. Zo kregen Kees en zijn zus Marjan in hun jonge jaren per emmer geplukte spruiten een kwartje uitbetaald (zus Yvonne was nog te jong om te helpen). Opa deed voor elke volle emmer een spruitje in zijn zak en om 16 uur telde hij de verzamelde spruitjes om hun loon te bepalen.
Begin jaren '80 werd een grote schuur gebouwd en kort daarna volgde in stappen de bouw van een nieuwe, grotere kas. Totale oppervlakte: zo'n 8300m2. Daar passen heel wat komkommerplanten in, maar het werken met komkommers beviel Kees en zijn vader goed.
Toen Kees trouwde met Petra zijn z'n ouders verhuisd, zodat hij naast het bedrijf kon blijven wonen. Samen met Petra heeft hij het figuurlijke stokje overgenomen van zijn ouders. In 2000 werd er opnieuw gebouwd. Nu werd het oppervlak van de kas bijna verdubbeld naar 1,6 hectare. Bijzonder detail: in november 1999 is de constructie opgetuigd en precies 25 jaar later, november 2024, is het afgebroken.
De kwekerij kende goede, maar ook slechte jaren. Kees en Petra bleven echter altijd kijken naar wat wél mogelijk was en passend bij hun groeiende gezin. Ze werden namelijk gezegend met 3 kinderen. Voor een periode van 11 jaar zijn ze overgestapt op de teelt van paprika's, om in 2016 de komkommers weer te verwelkomen in de kas. In een hoekje van de kas werden echter nog wel wat paprika's en ook snacktomaten geteeld, zodat omwonenden die óók konden kopen en genieten van de kneiterverse groenten.
Inmiddels draaide zoon Wim ook mee in het bedrijf als volwaardig werknemer. Hij droomde ervan om het familiebedrijf ooit over te nemen, maar helaas bleek na onderzoek dat door diverse factoren de kwekerij op de lange termijn niet levensvatbaar zou zijn. Het bedrijf heeft jaren te koop gestaan. De pensioengerechtigde leeftijd van Kees gloorde aan de horizon. Maar hoe te stoppen als de kwekerij niet wordt overgenomen? Hun weg kruiste die van een projectontwikkelaar, wat resulteerde in een ondertekend contract: binnen een aantal jaar wordt de grond gekocht en ingezet voor woningbouw.
De enorme stijging van gasprijzen in 2022 maakte de voortzetting op korte termijn nog spannend. Het is gelukt om het verbruik flink te reduceren zonder al te veel hoeven in te leveren op de kwaliteit en kwantiteit van de komkommers. 11 oktober 2024 was het dan zover: de oogst van de allerlaatste komkommers. De volgeladen vrachtwagen werd uitgezwaaid door de kleinkinderen, die op hun beurt ook al de nodige uren doorgebracht hebben tussen de komkommers.
Nu het bedrijf gestopt is hopen Kees en Petra van hun tijd samen te genieten. Haast om andere bezigheden op te zoeken heeft Kees nog niet. Eerst maar bijkomen van de jarenlange hectiek en genieten van de vrije tijd. 't Is mooi geweest.