Burgemeester Marian Witte: ‘Ik ga de eerste 100 dagen vooral kennis maken en luisteren’

Maasdam - Ze had bepaald geen rustige start na haar installatie donderdagavond 11 september als de nieuwe burgemeester van de Hoeksche Waard. Vrijdag meteen een heidag met de gemeenteraad, ‘s avonds ontmoeting met de burgemeesterskring in Dordt, zaterdagochtend aan de wandel in de nieuwe gemeente bij het Wandel Feest en ‘s middags op bezoek bij het festival Sunglow op het Recreatieoord. 
Het typeert Marian Witte, ze vindt alles leuk en zou het liefst overal bij willen zijn. ‘Ik ga de eerste 100 dagen vooral maar eens luisteren.’

Kort na de start vindt op haar kamer in het gemeentehuis van Maasdam het kennismakingsgesprek plaats. Ze blikt met veel genoegen en waardering terug op haar installatie. ‘Perfect georganiseerd en wat een mooi gedicht in het dialect. Het meeste kon ik wel verstaan.’ Voor zo’n officieel gebeuren is ze totaal niet zenuwachtig. ‘Ik keek er gewoon naar uit, ik geniet ervan met zoveel nieuwe mensen in contact te komen.’ 
Het deed haar veel dat er een bus met mensen uit haar vorige gemeente Geertruidenberg aanwezig was. ‘Dat vond ik zo mooi, je hebt toch een band met die mensen.’

Vlak na haar herbenoeming voor zes jaar in die Brabantse gemeente moest ze mededelen naar de Hoeksche Waard te verkassen. ‘Ik vond het heel moeilijk, maar ik kon bij de herbenoeming toch niet zeggen dat ik aan het solliciteren was? Dat mag niet eens. En stel dat het niet doorgegaan was.’ Het leverde haar op de sociale media nogal wat kritiek op. Het raakt haar in die zin dat ze het betreurt dat het vaak vooral een kleine groep schreeuwers is. ‘Terwijl ik zoveel positieve reacties kreeg, dat wil je niet weten. Mensen gunden het me echt en feliciteerden me, tot in de supermarkt. Maar daar hoor je niets over op de socials. Kritiek mag, natuurlijk, maar heb wel respect voor elkaar.’ 

Aanpakken en doorgaan
Marian Witte werd geboren in het Zeeuwse Terneuzen. ‘Ik kom uit een gezin waar we het echt niet breed hadden. Mijn ouders hebben heel hun leven hard gewerkt, mijn vader studeerde ‘s avonds om vooruit te komen. Ik heb veel respect voor hen. Als tiener verhuisde ik toen met het gezin naar Etten-Leur in Brabant. Een andere wereld, van een nogal vrijgevochten openbare school naar een strenge Rooms Katholieke middelbare school. Ik verstond de leraren amper vanwege het dialect.’

Van huisuit kreeg Marian waardes mee die haar veel profijt opleverden, zoals aanpakken en doorgaan. ‘Dat herken ik ook in de Hoeksche Waard’, vervolgt ze, ‘niet bang zijn, gaan voor dingen. Ik kwam op school in de klassenraad terecht, het bestuurlijke heeft altijd wel een beetje in me gezeten denk ik. Later ging ik politicologie studeren in Nijmegen en moest ik een interview doen met iemand uit de politiek. Ik koos voor iemand van Gemeentebelangen in Oosterhout en die zag het wel in me. Zo werd ik fractiesecretaris en rolde de politiek in. Van raadslid naar wethouder en uiteindelijk burgemeester.’

Empathisch vermogen
Van 2019 tot 2025 was Geertruidenberg haar eerste gemeente. De kwaliteit en ervaring die ze daaruit meebrengt bestaat voor Witte vooral uit haar rust. ‘Ik ben niet zo snel van de kook en zal niet snel oordelen, ook dat heb ik van thuis. Probeer eerst eens te begrijpen waarom iets loopt zoals het loopt of waarom iemand iets doet. Ik denk dat ik goed kan luisteren en vrij makkelijk contacten leg. We hebben elkaar nodig. Mensen die echt hatelijk zijn naar elkaar, dat is nou iets waar ik slecht tegen kan.’
Zelf staat ze altijd open voor verbeterpunten. ‘Zeg het tegen me als er iets niet goed gaat, heb ik de medewerkers gevraagd. Daar leer ik van, we moeten elkaar helpen. Zo werk ik zelf ook. Het is niet chique iemand bijvoorbeeld in een vergadering in het openbaar te corrigeren. Dan spreek ik zo iemand liever achteraf even aan.’
Ze wil lang in de mooie Hoeksche Waard blijven, heeft ze gezegd. Of er ooit nog een vervolgstap komt: niemand die het weet. ‘Ik zie mezelf echter niet snel burgemeester van een stad worden, een landelijke gemeente past meer bij me.’
Dit jaar hoopt ze in november 50 te worden. Daar ziet ze geenszins tegenop. ‘Het is een voorrecht, want lang niet iedereen haalt die leeftijd.’

Huis in Strijen
Wat de huisvesting betreft gaat Marian Witte voortvarend te werk. Er is zelfs al een huis gekocht, in Strijen. In februari hoopt ze zich er te vestigen. ‘Mijn partner Jeroen woont in Dordt en blijft daar. We gaan latten. De afstand is goed te doen.’ Lachend: ‘Kan ik ‘s morgens vroeg ook eens in Dordrecht niet opgemaakt en in een joggingbroek anoniem naar de supermarkt.’ Ze vindt het fijn dat haar partner haar veelvuldig vergezelt bij bezoeken en evenementen. ‘Samen kan je de mensen meer aandacht geven. Als we ergens zijn ben ik ‘m binnen de kortste keren kwijt, hij legt makkelijk contact. En zo heb je samen nog wat na te praten.’

Het gegeven van een partner die er geen moeite mee heeft 2e viool te spelen brengt het gesprek als vanzelf op de klarinet, het favoriete instrument van Marian. ‘Ik speelde in de Harmonie van Raamsdonkveer, erg leuk, ze spelen daar meer eigentijdse muziek. Hier is keus volop uit muziekgezelschappen heb ik al gezien.’ En natuurlijk is er de parallel naar het openbaar bestuur: samen musiceren dwingt je te luisteren naar anderen.

Liefst alles tegelijk 
De komende tijd wil Marian vooral gaan kennismaken met inwoners, ondernemers en maatschappelijke organisaties. ‘Daar neem ik bewust echt de tijd voor. Ik wil naar alle kernen en ben daar al mee bezig. Zo was ik bij het ondernemersontbijt na Prinsjesdag. Daar hoor je zulke mooie verhalen vol passie van bevlogen mensen, dat vind ik heel mooi. En bij HWwerkt vroegen ze al waar m’n ambtsketen was. Ik kom terug, mét keten, heb ik beloofd.’
Haar gedrevenheid is tevens haar valkuil weet ze maar al te goed. ‘Ik wil het liefst alles tegelijk, ik vind zoveel dingen leuk. Het is zoeken naar een balans daarin.’

Een echt familiemens, noemt ze zichzelf tot slot. De directe familie, waaronder haar zonen en dochter, wonen allemaal in de buurt. ‘Als pubers moesten ze flink wennen maar inmiddels zijn ze best wel een beetje trots op hun moeder.’
En over een echte uitdaging wil ze nog wel wat kwijt. ‘We moeten het eiland zien te ontwikkelen op een maat en schaal die past bij het open landschap, want dat mag niet verloren gaan.’

(tekst: Conno Bochoven)