125 jaar Bakkerij Bussing: bakkers in hart en nieren

Numansdorp -  Jan Bussing is de vierde generatie in het gezin Bussing met een bakkershart. Het is zijn overgrootvader Aart die in 1899 een brood- en koekbakkerij in de Voorstraat overnam van Henk de Bruin. De bakkerij bestaat dus 125 jaar. 

Het is hard werken voor Aart en zijn vrouw Geertrui. Er is, door een mondelinge overeenkomst een ruimte verhuurd, waar het echtpaar één gulden huur per week voor ontvangt. In de jaren die volgen werken ze hard om een bestaan op te bouwen. Wanneer Geertrui vanwege haar gezondheid niet meer mee kan werken, kopen ze een huisje aan het Zandpad. 
De bakkerij gaat in 1932 over naar hun jongste zoon Jan. Het is dan crisistijd en de mensen moeten met 8 gulden per week rondkomen. Hun eerste extraatje was de paardenmarkt. De peperkoeken (nog steeds de specialiteit) gaan voor 25 cent per twee stuks grif over de toonbank. ’s Avonds liggen er 50 hele guldens in de winkella, terwijl er op doordeweekse dagen hooguit 5 gulden wordt verdiend.
Als hij op 1e Kerstdag thuiskomt na het afleveren van de laatste kerstkransen, treft hij Willemijntje huilend aan. Er ligt een laag blubber en slik voor de winkel, woonhuis en bakkerij. Door het bieten rijden over de onverharde Voorstraat naar de kade, is het een grote blubberboel. Hun werkdag zit er nog niet op.
Er wordt een nieuwe bakkerij gebouwd, maar de naderende oorlog gooit roet in het eten. Jan wordt krijgsgevangen genomen en zijn vrouw Willemijntje staat er, met één knecht, alleen voor. Na de oorlog krijgen Jan en Willemijntje naast hun twee dochters ook twee zonen. Na de watersnoodramp in 1953  werken ze hard om de bakkerij, met brood, koek en banket, weer te laten draaien. In 1962, als 16-jarige en zonder medeweten van zijn ouders, bracht hij een revolutie teweeg door oliebollen te gaan bakken met als slogan: ‘Tob niet langer, koop de oliebollen bij uw bakker’.

Langzaam maar zeker komt de welvaart en is er behoefte aan een grotere winkel. Er komt uitbreiding en in 1966 wordt de nieuwe winkel geopend. Daarnaast had hij ook nog een kleding- en horecazaak (van 1976 tot 1990). Kort erop, in 1970, trouwt hun zoon Ad met Pia en nemen zij als jong paar de bakkerij over. Er waait een frisse wind, de bakkerij wordt vergroot en er komen twee nieuwe winkels bij. Ad treedt na een strenge keuring toe tot de Bakkersgilde en legt zich toe op diverse soorten brood en gebak waaronder bruidstaarten.

Honderd jaar later 1999
‘Bij de overname door mijn vader Ad vond een grote transformatie plaats’, vertelt de 50-jarige zoon Jan, ‘hij ontwikkelde een broodje waar men bij de horeca zeer enthousiast over was en zie we leveren nu voor 90% aan horeca-gerelateerde bedrijven.’ Als jong knaapje brengt hij heel wat uren door in de bakkerij.

Precies honderd jaar later, in 1999, wanneer Jan één jaar in de bakkerij van zijn vader werkt, start de bouw van de huidige bakkerij aan de Chr. Huygenstraat in Numansdorp. ‘Mijn oma heeft hier nog meegeholpen. Ze was hier graag, haar lust en leven. Op een middag riep ze dat het voor vandaag genoeg was geweest en ze naar huis ging om de goot schoon te maken,’ lacht Jan trots.

Anno 2024
De automatisering is in volle gang, 40 tot 80% wordt door machines gedaan. ‘Toch moet er altijd door mensen ingegrepen kunnen worden als er iets misgaat’, zegt Jan. Er is pas flink verbouwd in de bakkerij en de machines draaien op volle toeren. In de vriesruimte staat de voorraad tot het plafond opgestapeld om vervoerd te worden naar de groothandels in Nederland, België en Duitsland.

Jan: ‘We waren vroeger op de consument gericht, maar het is nu de groothandelaar die ons doet groeien. Om een bedrijf 125 jaar te behouden heb je de juiste mensen om je heen nodig. Een bakker zal altijd nodig blijven, maar meegaan in het gedrag van de consument is wel van belang.’
Mooi nieuws is dat, na alle toetsen te hebben doorstaan, waaronder; onbesproken gedrag, toonaangevend, de markt bedient en geen fraude gepleegd, er 24 oktober een Koninklijk Schild wordt geplaatst.

(tekst: Thecla Bovenberg)