‘Bij het uitvoeren van beleid moeten we schouder aan schouder staan’

MAASDAM - ‘’Wat we hier in de Hoeksche Waard met elkaar willen, krijgen we alleen voor elkaar als we schouder aan schouder staan.’’ Dat is de bedachtzame reactie van wethouder Harry van Waveren van Lokalen HW aan het eind van het interview op de vraag of er iets nog niet aan bod is gekomen. ‘’Er was wel eens wat afgunst of broodnijd. Dat was vanuit de historie gegeven en die historie werkt lang door. Het gegeven dat je elkaar nodig hebt moet belangrijker zijn. Gemeente, maatschappelijke organisaties, inwoners en de verschillende dorpen hebben elkaar nodig. Als je niet samen wilt dat iets gebeurt dan gebeurt het misschien niet. Dan loop je elkaar echt in de weg. Je doet jezelf en elkaar te kort’’

De aankondiging van zijn vertrek op vrijdag 27 juni kwam voor velen als een donderslag bij heldere hemel. ‘’Voor mij begon het denken aan terugtreden vorig jaar onder de kerstboom, licht Van Waveren toe. ‘’Allereerst ben ik gaan praten met de fractietop, later met de gehele fractie. Zelf dacht ik eraan in september te stoppen. De beoogde opvolger Hein Verbiest wilde echter graag voor de zomer beginnen zodat hij zich goed kon inlezen.’’ Van Waveren verklaart nader waarom het zo onverwacht snel moest gaan. ‘’Kijk, er zijn twee harde condities in de politiek. Ten eerste is er de gemeentewet waarin staat dat je als je zegt te vertrekken, binnen een maand weg moet zijn. Veel harder is echter de politieke arena. Je bent geen factor meer, niet meer van belang, want morgen ben je weg. Het kan dus niet anders dan onverwacht.’’

Linkervleugel CDA

Voor zijn komst in 2015 naar Oud-Beijerland was Van Waveren acht jaar CDA gedeputeerde van Zeeland. ‘’Voor de zomer van dat jaar kwam er een verzoek van BINT. De partij was op zoek naar een nieuwe wethouder. Nu woonde de adjunct griffier van Oud-Beijerland in hetzelfde dorp als mijn voormalige fractievoorzitter Provinciale Staten en die zei ‘is dat niet iets voor Harry’. Toen kreeg ik contact met Willem de Jong en Remco Veelenturf. Ik was benieuwd wat voor partij ik zou aantreffen. Het bleek een heel constructieve partij, met enkele jaren ervaring in het college en qua opvattingen iets aan de linkerkant van het CDA. Zelf heb ik altijd op de linkervleugel van het CDA gezeten. Voor mij was het dus niet zo’n grote stap.’’ De eerste kennismaking was direct prettig, vervolgt Van Waveren. ‘’Een college met CU burgemeester Klaas Tigelaar, een SGP en een CDA-wethouder. Piet van Leenen (SGP) begon gelijk met mij als wethouder en we zijn op dezelfde dag geïnstalleerd. Met Ina van der Werf (CDA) was er direct een band. Wij hebben twee Filipijnse adoptiekinderen en zij heeft twee Filipijnse adoptiekleinkinderen. Eén van haar kleinkinderen komt uit hetzelfde tehuis als onze oudste. Dan heb je gelijk veel te bespreken.’’

Projecten losgetrokken

Van Waveren was na zijn aantreden 3,5 jaar wethouder van BINT in Oud-Beijerland. ‘’Toen ik begon waren er in de portefeuilles die ik behartig allerlei zaken vastgelopen. Het vinden van een nieuwe locatie voor het Actief College en een nieuwe locatie voor het basisonderwijs. Dat is de Mozaïek school geworden. Het Oude Raadhuis stond leeg en er kon niet meer gezwommen worden bij de Oude Tol. Ook was er veel gedoe met fietsers rondom het Zalmpad. We hebben bijna alle projecten kunnen lostrekken en oplossen. Alleen het Oude Raadhuis is in de nieuwe gemeente Hoeksche Waard gebeurd. Nu bruist het Oude Raadhuis als bibliotheek. Dat is mooi om te zien. Het zwemprobleem bij de Oude Tol hebben we kunnen oplossen door een zwembaai te maken. Het is leuk dat deze van oudsher geliefde plek weer een erkende zwemlocatie is. Het waren concrete projecten. Je stapte op je fiets en binnen een kwartier was je overal.’’

Programmatisch denken

De situatie veranderde toen de Hoeksche Waard één gemeente werd. ‘’De lokale partijen op het eiland fuseerden tot Lokalen HW en werden de tweede grootste partij. Ook werd het een veel groter gebied waarin je veel meer in programma’s moest gaan denken. Had je bijvoorbeeld een leuke oplossing voor Strijen dan klonk het in de gemeenteraad ‘hoe lost u dat op in andere dorpen?’ Die oplossing ligt in het stapsgewijs de diverse dorpen aan bod laten komen bij de uitvoering van programma’s. Dat programmatisch denken en werken konden we als organisatie in het begin niet. Integraal beleid en uitvoering waren nieuw. Dat hebben we ons met elkaar eigen moeten maken.’’ Nu ligt er de Toekomstvisie voor in de raad, licht Van Waveren toe. ‘’Ik ben blij dat we na zes jaar samen een punt op de horizon hebben gezet en programma’s daarop kunnen afstemmen. De uitgangspunten hebben we al besproken en liggen vast. Zo weet je waar je de komende jaren aan werkt.’’

Van Waveren omschrijft zijn wethouderschap als ‘topsport’. ‘’Je staat hoog in de adrenaline en altijd aan. Regelmatig werd ik vroeger ziek als ik vakantie had. Je zit op een bepaald niveau en valt stil als je vrij bent. De vermoeidheid komt eruit en dan word je ziek. Tien jaar wethouder is mooi geweest. Eerst uitrusten en schakelen om vervolgens een nieuwe uitdaging aan te gaan.’’ Van Waveren heeft nog niet iets anders op het oog. ‘’Mijn hoofd zit nog zo vol met wat hier speelt, dat er nog niet de ruimte was om naar iets anders te solliciteren.’’ Zijn gedachten gaan uit naar een functie in de publieke sector: de overheid of een daaraan verbonden organisatie.

De mooiste momenten van zijn tien jaar Hoeksche Waard vond Van Waveren als het bij een bepaald project of opgave lukte om de mensen bij elkaar te brengen en het vervolgens slaagde de meerderheid van de raad erachter te krijgen. ‘’En dan als het gerealiseerd is, te zien dat het de moeite en de inspanning waard was. De beloning in de zin van het resultaat zoals je het bedacht had. Niet ten faveure van de wethouder, maar van het doel dat je nastreeft.’’

Verkeer

Wat de wethouder ‘echt niet leuk’ vindt is de verkeersstructuur op het eiland. ‘’Veel doorgaande routes lopen langs dijken. Ik heb huilende mensen aan tafel gehad omdat er 200 vrachtwagens per dag over de dijk kwamen. Hun huis staat niet aan de dijk, maar in de dijk. Dus elke trilling wordt gevoeld. Daar heb ik geen directe oplossing voor.’’ In het verlengde van deze problematiek zijn we bezig met het uitvoeringsprogramma mobiliteit, geeft Van Waveren aan. ‘’Een nieuwe weg aanleggen kost minimaal zeven jaar. Ik weet op voorhand dat bewoners dan ook nog minimaal zeven jaar ellende hebben. Met alle respect voor mijn voorgangers, maar in het verleden is te weinig gedaan aan de verbindingen tussen de dorpen. Wat wij als bestuurders vaak moeilijk vinden is om tegen bewoners te zeggen ‘u heeft de komende periode nog ongemak te verduren’. Je moet durven zeggen, we werken er hard aan, maar ik kan het ongemak niet van de ene op de andere dag oplossen. Hoe vervelend ik het ook vind.’’

(tekst: Sieka Romeijn-Hedmann)