‘Onbaatzuchtig monument van polder-altruïsme’

Heinenoord - Als vroege vogel, en met een naam als Haan is dat haast een biologisch vonnis, dacht Nieuw-Beijerlander Jacob Haan na al die jaren wel te weten hoe de hazen lopen in de prachtige Hoeksche Waard. Toch komt ook hij soms nog voor verrassingen te staan, zoals blijkt uit zijn bijgaand relaas met uiteraard licht cynische ondertoon.

‘Ik geniet wekelijks van de natuur vanuit mijn elektrische wagen: huppelende konijntjes, grazende reetjes en de serene rust van de polder. Maar wat ik op die bewuste eerste september aantrof aan de Reeweg in Heinenoord, deed mijn groene hart pas écht overslaan van pure, cynische ontroering. 
Daar lag, klakkeloos neergekwakt in de berm voor een metershoge muur van maïs, een compleet gedemonteerd pluche bankstel.

Nu zullen bekrompen geesten, zoals de lokale BOA’s of de gemeentelijke reinigingsdienst, direct gaan gillen over “asociale milieucriminaliteit” of “illegale stort”. Maar als ervaringsdeskundige op het gebied van de betere sta-op-stoel, zag ik meteen wat hier werkelijk speelde. Dit was geen ordinaire afvaldumping van iemand die te lui was om naar de milieustraat te rijden en de eventuele stortkosten wilde uitsparen. Welnee! Dit was een daad van diepe, ecologische naastenliefde. Een meesterwerk van maatschappelijk verantwoord ondernemen.

Want laten we eerlijk zijn: wie denkt er in deze harde tijden nog aan het welzijn van ons hardwerkende graangewas? Die arme maïskorven staan daar al sinds het voorjaar onafgebroken in het gelid. Wekenlang in de stromende regen en de brandende zon. Geen arbo-technische hulpmiddelen, geen pauzes en nul ergonomisch comfort. En met de angstaanjagende maishakselaar in het vooruitzicht, een paar weken later, zien die stengels er aan het einde van het seizoen natuurlijk hopeloos vermoeid uit. 

Gelukkig dacht een gulle, anonieme Hoeksche Waarder: “Ik kan dit emotionele leed niet langer aanzien. Die suikermaïs heeft recht op een fatsoenlijke siësta.” Met gevaar voor de eigen tussenwervelschijven heeft deze barmhartige Samaritaan in het hol van de nacht een complete buitenlounge ingericht. Kosten noch moeite zijn gespaard. 
De kussens waren alvast vakkundig losgerukt en door de berm gesmeten, zodat de kortere maïskolven niet zo hoog hoefden te klimmen om te chillen. Het rechterdeel van de bank was bovendien met chirurgische precisie schuin achterover gekiept. Een geniale vondst: zo hebben de oudere, stramme stengels direct een ingebouwde sta-op-functie wanneer de boer met zijn tractor aan komt rijden.

Ik heb mijn geruisloze auto even stilgezet om dit onbaatzuchtige monument van polder-altruïsme te fotograferen. Terwijl ik daar stond, ritselde de wind zachtjes door de bladeren. Vroeger dacht ik dat dat gewoon de wind was. Nu weet ik beter. Het was het zuchtende geluid van duizenden maïsplanten die in diepe ontroering stonden te popelen om collectief op dit fluwelen designmeubilair te ploffen. 
Mijn eigen sta-op-stoel zit heerlijk, maar deze anonieme held verdient een lintje van de Bloemenbond. Toch knaagt er één ding aan mijn geweten als ik naar deze ‘loungehoek’ kijk. Een beetje fatsoenlijke gastvrijheid is nu natuurlijk nog halverwege blijven steken. Want waar moeten die arme kolven straks hun ochtendkoffie of hun herfstbiertje op kwijt? De gulle gever heeft de bank weliswaar met brute liefde in de modder gesmeten, maar de styling is nog niet af.

Daarom bij deze een dringende oproep aan deze polder-interieurstylist: wees geen halve weldoener. Kom in de komende nachtelijke uren gerust nog een keer geruisloos langs de Reeweg gereden. De maïsfamilie wacht met smart op de bijbehorende, liefst eikenhouten salontafel. Wel graag even ‘platsmet’ over de slootkant jassen, zodat het een beetje matcht met de rest van uw zorgvuldig gecreëerde puinhoop. Alvast hartelijk dank namens de natuur!’
(tekst: Jacob Haan)