‘Einde van de wereld’ gevoel in vernieuwde Korendijkse Slikken

Goudswaard - Het natuurgebied de Korendijkse Slikken is woensdag 23 oktober officieel geopend voor bezoekers. Het gebied heeft een ware metamorfose ondergaan, met zowel verbeteringen voor de natuur als de beleving daarvan. ‘Je kan nu tenminste weer tot in de verte rondkijken’, zegt Gert Huijzers.

Huijzers is vrijwilliger van Natuurmonumenten. De zestiger kent het gebied als z’n broekzak. Net als Gerard Ouweneel van het HWL. ‘Samen lopen we hier al 115 jaar rond’, grijnst Gert. Beiden zijn wat trots op het eindresultaat. Die in feite een herhaling van de geschiedenis is. ‘Voor 1970 had het getij hier vrij spel’, weet Ouweneel, ‘toen kwamen de Haringvlietsluizen en was dat over. En nu gaan de sluizen weer op een kier en heb je het getij weer gedeeltelijk terug.’ Gerard wijst in de verte. ‘Het is toch onvoorstelbaar dat amper 20 kilometer verderop een wereldstad ligt en één van de grootse havengebieden?’

De opknapbeurt van de slikken was hard nodig. Door verdroging waren de paden flink verzakt. ‘Er waren hier drie problemen’, schetst Huijzers, ‘je zag niks door de hoge begroeiing, je keek tegen struiken aan, het was een soort doolhof. Mensen vonden het daardoor vaak te warm en er waren veel stekende dazen. De paden raakten zo overwoekerd dat bezoekers vaak domweg niet verder konden.’

Sinds begin dit jaar gaan de Haringvlietsluizen regelmatig op een kier. Dat is een belangrijke stap voor het herstel van de natuur rondom het Haringvliet. Zes natuurorganisaties grepen, dankzij geld van het Droomfondsproject Haringvliet en de regio, de kans aan om de unieke deltanatuur van het Haringvliet nieuw leven in te blazen.

‘Het ging er vooral om het gebied weer in contact te brengen met water’, vertelt Chantal van Burg, boswachter bij Natuurmonumenten. ‘Er is een deel van het gebied afgegraven. Die grond is gebruikt om de paden op te hogen, tot wel 1,70 meter. Zo kregen we ruimte om duikers te plaatsen, met terugslagkleppen om te voorkomen dat het water te snel weer terugstroomt. En er is een stuw geplaatst in een kreek.’ Ook de oude krekenstructuur is weer opengemaakt. Als aders voorzien die de riet- en graslanden van water, essentieel voor de typische flora en fauna van de deltanatuur: slijkgroen, zeegroene rus, grutto, noordse woelmuis en bruine kiekendief.

Een bijzonder element is een kijkhut met breed zicht op het Spui en het Haringvliet. Gemaakt van houten beschoeiingen uit Leidschendam. Soortgelijke exemplaren staan elders langs het Haringvliet. ‘Bewust gedaan’, legt architect Ad Kil uit, ‘als herkenning dat deze gebieden bij elkaar horen.’ De hut staat op een oude rietheuvel. Er is nog geen naam voor, misschien wordt het de Zeemol.

‘Weet je wat ik zo mooi vind’, zegt één van de boswachters, ‘er komen nu al mensen een rondje lopen om van de rust en de natuur te genieten. Niet alleen vogelaars dus.’ Bang voor massale toestanden is hij niet. ‘Hier kom je voor de rust. De massa gaat naar Tiengemeten.’ En dan is er nog het fraaie uitkijkpunt bij het water. Rechts het Spui, links het Haringvliet.

Wim van Eijk van de Dorpsraad Goudswaard kijkt genietend rond. Hij is dik tevreden met het eindresultaat. Wel zag hij graag dat het gebied nog wat meer toegankelijk wordt voor mindervaliden. ‘Dit is prachtig, goed voor de natuurliefhebber, de toerist en voor Goudswaard. We zijn al zo’n vijf jaar bezig om dit gebied opgeknapt te krijgen. Natuurmonumenten was van goede wil en snapt het belang om mensen er vanaf het begin bij te betrekken. Maar ja, het geld hé. En toen was daar ineens het Droomfondsproject Haringvliet van de Nationale Postcode Loterij en kijk nou eens.’ Waarop iemand snel het bruggetje legt: ‘Dus dit fraaie stukje Nederland danken we eigenlijk aan onze goklustige medeburgers.’

(tekst en foto’s: Conno Bochoven)