‘Woorden wellen op en zo valt het plaatje in elkaar’

Strijen - Het is dat ongrijpbare proces dat creativiteit heet. De nieuwe Dichter van de Hoeksche Waard, Sabine Alders-du Bosc, kan er evenmin de vinger op leggen. De woorden wellen spontaan op en niet zelden op de meest ongelegen momenten. Verbinding, troost, het zijn haar drijfveren. ‘Als mensen er maar iets mee kunnen’.

Net voor de kerst werd haar benoeming bekend gemaakt als opvolger van Rick Jan Hitzerd. Absoluut eervol, vindt de 64-jarige inwoner van Strijen. Grappig en frappant dat het haar net zo verging als haar voorganger. ‘Ik werd door iemand getipt: dat is iets voor jou. Het bleef bij me hangen, maar ik denk dan vaak: ach, laat maar zitten. Toen ook anderen aandrongen op deelname heb ik er echt werk van gemaakt.’

Schrijven en dichten, het zijn letterlijk levensvoorwaarden voor Sabine. ‘Als klein meisje was ik al met taal bezig, ik weet niet anders of het is er altijd geweest. Ik heb niet zo’n fijne start gehad, schrijven was voor mij een soort toevluchtsoord. Het maakte dat ik dingen die ik meemaakte een plek kon geven. Van mijn oma heb ik eens een schrijfboekje gehad met zo’n prachtige zijden kaft met borduursels versierd. Dat ben ik helaas kwijt, ik ben zo vaak verhuisd. Het moet nog ergens zijn en die schrijfsels zullen vast nog niks voorgesteld hebben, maar wat zou ik dat graag nog eens lezen.’

Woorden wellen op
In 1989 bracht ze haar allereerste dichtbundel uit. Letters en woorden vormen de boventoon, maar de pennen van Sabine leveren als dat zo uit komt eveneens bijpassende tekeningen en daarnaast schildert ze. Veelzijdige creativiteit dus. ‘Het schrijven is nooit een probleem’, vervolgt Sabine, ‘behalve eind 2020. Mijn man en ik hebben toen allebei heftig corona gehad, daar ondervinden we nog steeds de gevolgen van trouwens. Natuurlijk was het vreselijk zo ziek te zijn maar ik vond het misschien wel het allerergste dat ik toen niet meer kon schrijven. Gelukkig is dat weer terug en stroomt het weer.’

Elke schrijver zal het meer of minder herkennen: soms zijn de woorden er ineens. ‘Ik heb altijd een notitieblok bij me’, lacht Sabine, ‘het is een soort drang, het moet eruit, al is het midden in de nacht. Anders vergeet je het en is het weg. Ik zeg vaak: die woorden zijn niet van mij, het komt door mij heen. Je krijgt iets doorgegeven. De woorden wellen op en het valt precies in elkaar. Eigenlijk hoef ik dan ook nooit te puzzelen op een gedicht. Herschrijven doe ik zelden, hooguit een enkel woord.’

Ze beseft maar al te goed dat poëzie voor sommige mensen ver van hun bed kan staan. ‘Dat komt denk ik ook omdat het soms zo abstract is dat er geen touw meer aan vast te knopen is, dan wordt het zoiets als experimentele jazz. Het overkomt me ook weleens dat er iets in je hoofd ontstaat en als je het dan op papier ziet is het voor een ander niet te volgen. Dat is denk ik niet zoals het moet. 
Een gedicht moet iets met een lezer doen. Als mensen op een gedicht reageren, als het ze raakt, dan weet ik dat die ander er iets mee kan.’  

Verbinden
Hoe ze haar ‘Dichter van de Hoeksche Waard’ zijn aan gaat pakken is iets wat de komende tijd gaandeweg vorm krijgt. ‘In het dagelijks leven begeleid ik mensen bij levens- en loopbaanvragen en re-integratie bij ziekte. Mensen verbinden is één van mijn passies, met zichzelf en hun omgeving. We missen veel verbinding met elkaar. Dat wordt wel een thema.

En het lijkt me leuk van lezers te horen wat hen aanspreekt en waar ze graag woorden bij zouden willen hebben. Misschien kan ik in deze zorgelijke tijden mensen wat woorden van hoop geven. We maken ons vaak zorgen maar laten we vooral ook eens kijken naar wat we hebben en kunnen. Dan hebben we het in Nederland, ondanks alle zorgen, nog zo slecht niet.’
In haar nieuwe functie is ze van plan veel nieuw materiaal te schrijven. ‘Of het nu een verhaal of proza heet, het lijntje is dun soms. Met zo min mogelijk woorden zo veel mogelijk zeggen, dat is de uitdaging. Rijmen is niet echt een voorwaarde, als een tekst maar metrum en ritme heeft.’

(tekst: Conno Bochoven)