‘Rino is een bezorger met een groot hart, we gaan ‘m missen’

Piershil - Half Piershil en Goudswaard in mineur: Postnl pakketbezorger Rino Dieleman rijdt er z’n laatste rondjes. Hij is heel geliefd, flexibel, stipt, humoristisch en nooit te beroerd iets extra’s te doen. Na 15 jaar kent hij elk weggetje in westelijk Hoeksche Waard. Rino gaat met pensioen.

Zelfs de honden zullen de joviale Barendrechter gaan missen, want Rino heeft altijd wel een lekker snoepje op zak. Dat blijkt al meteen voor de deur bij supermarkt Heikoop waar Dieleman elke dag pakketten aflevert. Een mevrouw met een hond loopt langs en de hond begint meteen verwoed aan de riem te trekken zodra ze Rino in het oog heeft. En natuurlijk krijgt ze wat lekkers. 
‘Ik lever vaak iets bij mevrouw af, als het snoepje te lang duurt gaat de hond gewoon voor me liggen’, lacht Rino. ‘We zullen ‘m erg gaan missen’, zegt de vrouw (geen naam), ‘iedereen is erg op ‘m gesteld. Gewoon een aardige man die zo nodig een stapje meer doet.’

Rino krijgt al weken vriendelijke afscheidsgroeten en attenties van zijn klanten als bedankje. Fred en Cherry Heikoop van de supermarkt beamen de populariteit van Dieleman volmondig. ‘Hij is de beste en zo charmant’, knikt Cherry, ‘hij komt hier dagelijks. Rino weet van veel adressen waar hij een pakketje moet laten als ze niet thuis zijn. Hij is niet iemand die gewoon doorrijdt. We moeten maar afwachten wie er nu terugkomt.’ 

Beetje extra aandacht
Rino laat alle complimenten glimlachend maar over zich heenkomen. ‘Ach ja, ik kijk ook een beetje naar m’n klantjes. Voor oudere mensen vind ik het helemaal geen probleem even iets naar binnen te brengen, desnoods naar boven.’ Al zijn er wel grenzen. ‘Ik moest eens een groot tv-toestel afleveren. Veel gesjouw en die bewoner dacht dat ik de boel ook nog aan ging sluiten.’
Vooral de dorpsmentaliteit spreekt Rino erg aan. ‘Je krijgt na 15 jaar echt een band met vaste klanten. Het is hier gemoedelijk. Mensen vertellen je gewoon waar de sleutel ligt om een pakket binnen te zetten. Of: zet maar in de kliko zeggen ze dan, of: kom maar achterom. Voorheen reed ik in Rotterdam, heel andere sfeer. Hier steken ze hun wijsvinger op om je te groeten, in de stad ook, maar dan de vinger ernaast als je even dubbel geparkeerd stond.’

Ondanks een druk schema is Rino iemand die tijd maakt en oog heeft voor wat extra aandacht als dat nodig is: een praatje met een eenzame of een kopje koffie bij iemand die zijn partner verloren heeft. En hij let goed op. ‘Zo heb ik eens een verwarde vrouw, in ochtendjas, van straat gehaald en een uitgebroken hond van de dijk. Ik wist toevallig van welke boerderij die was. En een keer hoorde ik uit een huis hulpgeroep. Bleek een ouder iemand met een beroerte, meteen 112 gebeld natuurlijk.’  

Halve eeuw post
Rino werkt overigens maar liefst 51 jaar bij de post, hij begon als jongen van 16 als postbode. ‘Ik deed van alles, bestellen, brievenbussen legen, sjouwen met die vuistdikke telefoonboeken en wat dacht je van die catalogi van postorderbedrijven. En toen pakketbezorging. Zwaar werk, je gaat meer dan 100 keer op een dag bus in, bus uit. Dat merken m’n knieën inmiddels, de slijtage gaat wel opspelen. Gelukkig hoef ik de laatste tijd al minder te bezorgen.’

Desondanks zal het stoppen ‘m nog niet meevallen. ‘Ik heb het m’n hele leven gedaan en zoveel meegemaakt, leuke en minder leuke dingen. Je kent elk weggetje hier, zelden of nooit file al wordt er wel veel aan de wegen gewerkt merk ik. Je reed elke dag, ze hebben me ‘s winters eens met een tractor de dijk op moeten slepen vanwege de gladheid. Het contact met m’n klantjes ga ik zeker missen. 
Ik hoop in m’n vrije tijd nog veel te gaan wandelen, misschien het Pieterpad en ik kom nog wel eens terug om een bakkie te doen bij die en gene. Het was een mooie tijd. Vorige week reed ik bij Nieuw-Beijerland, staan er ineens, midden op de dag, 5 reeën op de weg. Daar kan ik dan ook zo van genieten.’

(tekst: Conno Bochoven)