Piet Kranenburg behoedt harmoniums voor de kraakwagen

Piershil - Er komen er in en er gaan er uit: harmoniums in alle soorten en maten en in sterk wisselende conditie. Ze komen uit alle windstreken. In een grote loods slaat perenteler Piet Kranenburg uit Piershil ze op. Uit liefde voor het nostalgische instrument en om ze te behoeden voor de sloop. Liefhebbers kunnen er zo eentje komen uitzoeken.

Net buiten Piershil aan de Sluisjesdijk heeft de bijna 81-jarige Kranenburg al vele jaren z’n perenbedrijf. Kranenburg is er een die moeilijk ‘nee’ kan zeggen en een ander graag helpt. Gezien het klimmen der jaren bouwde hij z’n bedrijf al wat af. De grote loods herbergt koelcellen, één wordt er nog gebruikt voor de peren. In een andere ligt van alles voor een volgende rommelmarkt van de kerk en ook een kringloop vond er opslag. En dan is er nog een derde gedeelte.

Warme klank
Piet heeft iets met het aloude harmonium. Gezeten aan de keukentafel begint hij zijn verhaal. ‘Ik ben opgegroeid aan de Volgerlandseweg bij Numansdorp. Water of elektriciteit hadden we niet, wel een harmonium. Vrijwel elk christelijk gezin had er een. Vader speelde, moeder zong. Als kind lag ik op bed en riep naar beneden: “Nou dat lied, en nou die nog”. Het raakte me al vroeg. De Psalmen, maar ook mooie liederen van Johannes de Heer zoals ‘Vlied naar het kruis met al uw zonden’, bijvoorbeeld. Die vind ik nog altijd prachtig.’ Naast hem knikt mevrouw Kranenburg instemmend.
Het waren de oorlogsjaren en de kleine Piet hoorde regelmatig Engelse bommenwerpers overkomen. ‘Dat geluid probeerde ik dan te imiteren op het harmonium.’
Vader speelde ‘een beetje tastend’ op noten volgens Piet, hijzelf maakte zich het klavarscribo eigen. ‘Met één vinger begon je dan. Vooral op zondag, want dan was het een boek lezen of orgel spelen.’
Eenmaal gehuwd deed het elektronisch orgel z’n intrede in huize Kranenburg. Een Solina, Piet weet het nog precies. Maar een succes werd het niet. ‘Ik vond het eigenlijk niks, miste het harmonium. Op een rommelmarkt vond ik er al snel één, voor 5 gulden. Dat warme geluid van vroeger, ik herkende het meteen.’ De opmars van het electronicum ging gestaag door en meer en meer harmoniums werden afgedankt.

De liefde van Piet bleef onvoorwaardelijk en hij werd lid van harmoniumverenigingen. ‘Via die contacten boden mensen een harmonium aan. Dat was bijvoorbeeld van een overleden vader geweest en ze wilden er een goede bestemming voor. Aangezien ik ruimte heb nam ik dan maar contact op.’ 
Het aanbod groeide en groeide en voerde hem door het hele land. Want hij ging ze zo nodig ook nog eens zelf ophalen. ‘Welja, helemaal niet erg. Dan maakten m’n vrouw en ik er een gezellig daagje uit van. Ik kan het niet over m’n hart verkrijgen dat ze naar de sloop gaan. Al heb je er tussen die echt niet meer te redden zijn.’

Spiegeltop
Als kenner heeft hij een neus (en oor) voor de pareltjes. In huis staan er dan ook maar liefst drie, twee in de woonkamer en eentje in de bijkeuken. Ze komen uiteraard allemaal even tot leven. Kranenburg is een opgeruimd man. ‘Harmoniumspelen is goed voor je’, lacht hij, ‘je hele lijf en al je zintuigen zijn erbij betrokken. Pompen met je voeten, de kniezwellen voor het volume en je handen en hoofd natuurlijk.’ Intussen zwellen de waterstromen van Psalm 42 aan. ‘Hoor eens, wat een volle klank hé, daar hou ik nou van.’
En dan is het tijd voor de loods. Meerdere harmoniums wachten er geduldig op wat komen gaat. Sommige kasten uitgevoerd in prachtig snijwerk, of met zo’n kenmerkende spiegeltop, alleen als meubelstuk al plaatjes.
Overal weet Piet wel een verhaal bij. Hij wijst op een bijzonder exemplaar. ‘Kijk hier eens, registerknoppen van porselein, en dat houtsnijwerk. Wat een zorg er toch aan die instrumenten besteed werd.’ Gezien de leeftijd moet een aantal ‘wel even langs de dokter’, zoals Kranenburg het eufemistisch stelt. Het aanbod wisselt, wie interesse heeft kan contact opnemen. ‘Over de prijs worden we het altijd eens. Alles beter dan de kraakwagen.’

Meer informatie via 0186-692236.

(tekst: Conno Bochoven)