‘Je doet het samen’ – drie brandweervrijwilligers, één ploeg in ’s-Gravendeel

’s-Gravendeel - Spannend, soms best heftig, lang niet altijd perfect getimed. Maar als de pieper gaat, gaan ze. Anne, Raymon en Edwin vertellen hoe het er écht aan toegaat bij de brandweer in ’s-Gravendeel. Geen heldenverhalen, maar gewoon: mensen die het samen doen.

‘Ik ga aan iets heel nieuws beginnen,’ zegt Edwin van der Leeden. Hij is 44 als hij start met de opleiding tot brandweerman. Best laat, zou je denken. Zelf dacht hij dat ook. ‘Ik had altijd het idee: de brandweer doe je er niet zomaar even bij.’ Toch staat hij er nu. Op de oefenavond, tussen collega’s die hij een paar maanden geleden nog niet kende. ‘Je wordt hier echt goed opgevangen. Iedereen legt dingen uit. Als je ergens mee zit, kun je altijd bij iemand terecht.’

Die eerste stap? Die is voor veel mensen spannend. Dat herkent ook Raymon de Vos nog goed. ‘Ik vond het best spannend. Je komt bij een hechte groep.’ Hij was twintig toen hij voor het eerst binnenliep. Maar lang duurde dat gevoel niet. ‘Je wordt heel warm ontvangen. Op dat moment dacht ik: had ik dit maar eerder gedaan.’

Geen helden, wel een ploeg
Wie denkt dat je een bepaald type moet zijn om bij de brandweer te gaan, heeft het mis. Volgens Anne van Berkel zit daar juist een misverstand. ‘Je hoeft echt niet supersportief te zijn. Of een held.’ Ze draait al jaren mee, naast haar werk als arts in opleiding. ‘Iedereen kan wat bijdragen. Ik ben ook niet de sterkste van de ploeg. Maar ik heb weer andere kwaliteiten.’ Daar zit precies de kracht, zegt ze. ‘Doordat je met z’n allen in die wagen zit, kun je samen een probleem oplossen.’ 
Raymon knikt als het onderwerp ter sprake komt. ‘Je doet het echt met elkaar. Ook als het soms spannend is of je de auto wel vol krijgt.’ Overdag werkt een groot deel buiten het dorp. Dat maakt het soms puzzelen. ‘Maar ook dat los je samen op.’

De eerste keer dat het écht is
Oefenen is één ding. Maar de eerste keer dat je echt meegaat, dat is anders. Edwin maakte het meteen mee. Nieuwjaarsnacht. Een woningbrand. ‘Heel bijzonder, om ineens midden in een incident te staan.’ Hij wist niet precies wat hij kon verwachten. ‘Maar je wordt omringd door allemaal experts. Dat geeft vertrouwen.’ Hij hielp waar hij kon. Slangen uitrollen, spullen aangeven. ‘Kleine dingen, maar je doet mee.’

Voor Raymon zit de impact vaak in wat erna komt. ‘Je helpt iemand op een heel vervelend moment. Iemands huis staat in brand. Maar je hebt wel erger voorkomen.’ Soms komt dat besef later terug. Op een onverwacht moment. ‘Dan staat er een week later iemand met een kratje bier op de oefenavond: jongens, toch bedankt!’

Het past nooit perfect
De pieper gaat zo’n honderd keer per jaar. En nee, dat komt nooit perfect uit. ‘Ik denk ook weleens: het komt nu even niet goed uit,’ zegt Anne eerlijk. ‘Zeker met mijn werk.’ Raymon herkent dat. Ook hij kan niet altijd weg. ‘Maar dat is ook oké. De rest vangt het op.’ 
Edwin ziet dat nu ook. ‘Die balans in de ploeg is belangrijk. Je doet het echt samen.’ En juist dat maakt het haalbaar. Geen druk om alles te moeten doen. Wel de ruimte om bij te dragen wanneer het kan.

Gewoon binnenlopen
Wie benieuwd is, hoeft geen grote stap te zetten. Dat benadrukken ze alle drie. ‘Je wordt gelijk meegenomen als je op een oefenavond komt kijken,’ zegt Raymon. ‘Je kunt meteen meedoen. Of gewoon meekijken.’ 
Edwin lacht. ‘Zo ging het bij mij ook. Ik liep binnen… en ik ben eigenlijk niet meer weggegaan.’ Anne ziet het vaker gebeuren. Twijfel vooraf, maar dat verdwijnt snel. ‘Mensen denken soms dat het een gesloten groep is. Maar dat is echt niet zo.’

Kom gewoon eens kijken
Nieuwsgierig geworden? Loop gewoon eens binnen op een oefenavond. Elke maandagavond oefent de ploeg van ’s-Gravendeel aan de Kort Smidsweg 11. Je kunt meekijken, vragen stellen en de sfeer proeven. Zoals Raymon het zegt: ‘Je wordt gelijk meegenomen.’

Meer weten? Kijk op gabijdebrandweer.nl. Misschien zit jij straks ook in die wagen, samen met de rest.