Asfalt Voorstraat als marmeren balzaal op Buitensluisse Paardenmarkt

Numansdorp - Het was de dag van weer een legendarische Paardenmarkt in Numansdorp, woensdag 10 juni 2026. De Voorstraat was veranderd in een menselijke mierenhoop waar je over de hoofden kon lopen. Jacob Haan uit Nieuw-Beijerland was één van de vele bezoekers. Hij tekende een aandoenlijk tafereel op, in woord en beeld.

‘Ik sta in Oud-Beijerland met een dilemma waar zelfs een paard de hik van zou krijgen. Eerst die stortbuien op mijn kale kop in Oud-Beijerland, waar ik bij een oogdeskundige moest zijn. Zal ik gaan? Zal ik niet gaan? Naar Numansdorp, waar de paardenmarkt in volle gang is. Ik twijfelde vaker dan een paard voor een hoge horde.
Maar de zon brak door, de lokroep van de gezelligheid was te sterk, en voor ik het wist manoeuvreerde ik de bolide in een minuscuul gaatje dat voor een parkeerplaats moest doorgaan. En daar sta ik dan: op de Paardenmarkt. De sfeer is top, de mensen dansen letterlijk tussen de sjaaltjes door. Ik maak wat foto’s, ontwijk wat regendruppels en ik ga weer naar huis. Thuis plof ik in mijn sta-op-stoel, kijk naar de foto’s van vrolijke mensen en kleurrijke kramen, en dan: “Verdraaid, ik ben het paard vergeten!”
Ik troost me met de gedachte: een paard op de foto is ook maar een dier met een lang gezicht.

Geen dansangst

Maar dan die dansende mensen op de foto. Die hebben geen last van dansangst en trekken zich terecht niets aan van de honderden mensen die langs ze trokken. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen. Terwijl honderden bezoekers verwoed zochten naar dat ene koopje of een portie kibbeling, besloten zij dat het asfalt van de Voorstraat eigenlijk een marmeren balzaal was. Met een blik die zei: “ik zie alleen jou” (en misschien ook: pas op voor die kinderwagen), zetten ze de indrukwekkendste slow-motion wals van de 21e eeuw in. 
Daar stonden ze dan: zij in haar vrolijke bloemenprint, hij met een hoed die zelfs een Britse royal jaloers zou maken. Terwijl de marktkoopmannen hun longen uit hun lijf schreeuwden over drie kilo bananen voor een knaak, zweefden zij tussen de rekken met sjaaltjes door.
Het was een prachtig staaltje “sociaal isolement 2.0”: midden in de chaos je eigen bubbel creëren. De rest van Numansdorp hield onbedoeld de adem in (voornamelijk omdat er geen ruimte was om uit te ademen in de drukte), terwijl dit koppel bewees dat je voor een romantisch uitje geen Parijs nodig hebt. Een zonnige woensdag tussen de paardengeur en de koopjesjagers in de Voorstraat is blijkbaar méér dan genoeg voor een dansje door het leven.’